بیودیزل

1. میزان اکسیژن موجود در دیزل صفر است. در حالی که بیودیزل  حاوی 10 الی 12 درصد وزنی اکسیژن می‌باشد. این امر موجب کاهش دانسیته انرژی و انتشار ذارت معلق می‌گردد.

2. میزان گوگرد موجود در بیودیزل حداکثر 10 ppm است. درصد آلایندگی آن نسبت به گازوییل مصرفی اروپا که حداقل 10 ppm گوگرد دارد به مراتب کمتر است و البته این تفاوت نسبت به میزان گوگرد گازوییل مصرفی ایران که بیشتر از 500 ppm است بسیار فاحش‌تر است. گوگرد موجود در سوخت در سیستم اگزوز موتور به اکسیدهای گوگرد و سپس بخشی از آن به سولفوریک اسید تبدیل می‌شود.

3. گازوییل معمولا 20 الی 40 درصد ترکیبات آروماتیک دارد که باعث افزایش انتشار آلاینده‌های مختلف می‌شود در حالی که بیودیزل اساسا عاری از آروماتیک‌ها است.

4. در گازوییل هیچ پیوند دوگانه الفینی وجود ندارد در حالی که در بیودیزل تعداد قابل ملاحظه‌ای پیوند دوگانه غیر اشباع وجود دارد که موجب سهولت اکسیداسیون کامل در هوا می‌گردد. بدین ترتیب استفاده از بیو دیزل در یک موتور گازوییلی به کاهش اساسی در میزان هیدروکربن‌های سوخت ناقص  منواکسید کربن و ذرات معلق منجر می‌شود و در نتیجه، از سهم کربن موجود در ذرات معلق کاسته می‌شود. کاهش بو و دوده تولیدی نیز از جمله مزایای دیگر بیودیزل است.

5. میزان افزایش گرمای زمین در اثر استفاده از بیودیزل به مراتب کمتر از سوخت دیزل است.

6. مطالعات نشان می‌دهد به ازای مصرف هر یک کیلوگرم از بیودیزل، سه کیلوگرم دی‌اکسید کربن کمتری تولید می‌شود. بنابراین میزان پخش گاز دی‌اکسید کربن  نسبت به سوخت دیزل معمولی 65 تا 90 درصد کمتر است. سوختن بیودیزل حداقل میزان مواد سمی مانند گوگرد و سرب را تولید می‌کند. انتشار اکسید‌های کربن به میزان چشمگیری کاهش می‌یــابـــد. دود خروجی موتور بویی مشابه بوی روغن ‌های گیاهی دارد. نقطه اشتعال بالای آن (بین 120 تا130 درجه سانتی‌گراد) این سوخت را ایمن‌تر از سوخت‌های فسیلی کرده است.

7. درمقایسه با سوخت دیزل معمولی خیلی سریع‌ توسط سیستم‌های بیولوژیکی تجزیه می‌گردد و کاملا از طریق زیستی قابل بازیافت است. ٪99 از بیودیزل به وسیله میکرو ارگانیسم‌های موجود در خاک یا آب ظرف مدت 28 روز تجزیه می‌شود.